M22 Choroby rzepki
Kategorie nadrzędne:
Podkategorie:
- M22.0 Nawracające przemieszczenie rzepkiEN: Recurrent dislocation of patella
- M22.1 Nawracające podwichnięcie rzepkiEN: Recurrent subluxation of patella
- M22.2 Konflikt rzepkowo-udowyEN: Patellofemoral disorders
- M22.3 Inne uszkodzenia rzepkiEN: Other derangements of patella
- M22.4 Rozmiękanie chrząstki rzepkiEN: Chondromalacia patellae
- M22.8 Inne choroby rzepkiEN: Other disorders of patella
- M22.9 Choroby rzepki, nieokreśloneEN: Disorder of patella, unspecified
Procedury przy tym rozpoznaniu
Procedury ICD-9, które w okresie III kw. 2025 – II kw. 2026 sprawozdawano do NFZ przy rozpoznaniu M22 i jego podkodach wyraźnie częściej niż przy innych rozpoznaniach.
Zabiegi i badania
Badania laboratoryjne
| Badanie | Pacjenci* | × częściej niż średnio** |
|---|---|---|
| M05 Interleukina 6 | 36 | 5× |
| C02 Erytrocyty - liczba | 26 | 4× |
* Liczba pacjentów to suma danych NFZ w podziale na świadczeniodawców: pomija grupy poniżej 5 pacjentów i liczy dwa razy pacjenta leczonego u dwóch świadczeniodawców.
** Ile razy większy jest udział pacjentów z tą procedurą wśród pacjentów z tym rozpoznaniem niż wśród wszystkich pacjentów w zbiorze. Pokazujemy pozycje co najmniej 3 razy częstsze niż średnio i u co najmniej 20 pacjentów. To miara tego, jak często NFZ dostaje te kody razem, a nie ryzyko ani skuteczność leczenia.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiór 4896 (licencja CC0 1.0), III kw. 2025 – II kw. 2026, dane na dzień 14 września 2026. Zbiór obejmuje leczenie szpitalne i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, tę drugą tylko u świadczeniodawców, którzy mają też leczenie szpitalne. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom.
Statystyki NFZ
W 2025 r. NFZ odnotował 35 770 pacjentów z kodem M22 jako rozpoznaniem głównym i 203 935 świadczeń. To o 4% więcej niż w 2019 r.
| Rok | Pacjenci | Nowi pacjenci | Żyjący z rozpoznaniem | Świadczenia |
|---|---|---|---|---|
| 2025 | 35 770 | 23 449 | 451 869 | 203 935 |
| 2024 | 33 297 | 22 209 | 430 280 | 192 281 |
| 2023 | 30 657 | 20 648 | 409 768 | 177 222 |
| 2022 | 28 548 | 19 278 | 390 706 | 162 052 |
| 2021 | 27 423 | 18 484 | 372 966 | 142 813 |
| 2020 | 25 520 | 15 747 | 356 163 | 125 211 |
| 2019 | 34 462 | 22 748 | 341 854 | 163 863 |
| 2018 | 36 691 | 24 489 | 320 203 | 172 723 |
| 2017 | 38 942 | 26 342 | 296 655 | 181 803 |
| 2016 | 41 604 | 28 531 | 271 036 | 198 238 |
| 2015 | 42 882 | 30 080 | 243 206 | 193 356 |
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym.
- Nowi pacjenci – osoby, u których NFZ odnotował ten kod po raz pierwszy; przybliżenie zachorowalności.
- Żyjący z rozpoznaniem – osoby żyjące w danym roku, u których w tym roku lub wcześniej, od początku danych NFZ, odnotowano ten kod; przybliżenie chorobowości. Liczba obejmuje też dawno wyleczonych, więc przy chorobach krótkotrwałych rośnie z roku na rok.
- Świadczenia – wizyty, porady, hospitalizacje i inne świadczenia sprawozdane z tym kodem.
Pacjenci w 2025 r. według podkodów
| M22.0 Nawracające przemieszczenie rzepki | 2 709 |
|---|---|
| M22.1 Nawracające podwichnięcie rzepki | 1 176 |
| M22.2 Konflikt rzepkowo-udowy | 6 427 |
| M22.3 Inne uszkodzenia rzepki | 1 316 |
| M22.4 Rozmiękanie chrząstki rzepki | 9 557 |
| M22.8 Inne choroby rzepki | 2 786 |
| M22.9 Choroby rzepki, nieokreślone | 1 196 |
| M22 bez dokładniejszego kodu | 13 279 |
Liczb nie należy sumować: jeden pacjent bywa zakodowany kilkoma podkodami.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 2556, 2557, 2558, 2561, 2577 (licencja CC0 1.0), lata 2015–2025, dane na dzień 2 lipca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.
Kwoty refundacji NFZ
W 2025 r. NFZ zapłacił 64,6 mln zł za świadczenia z kodem M22 jako rozpoznaniem głównym, średnio 1 806 zł na pacjenta. W 2010 r. było to 16,2 mln zł.
| Wiek | Mężczyźni | Kobiety | Razem |
|---|---|---|---|
| 0–4 | 5,5 tys. zł | 46 tys. zł | 51,5 tys. zł |
| 5–9 | 91 tys. zł | 394 tys. zł | 485 tys. zł |
| 10–14 | 2,9 mln zł | 8,5 mln zł | 11,4 mln zł |
| 15–19 | 9 mln zł | 16,3 mln zł | 25,3 mln zł |
| 20–24 | 1,4 mln zł | 3,2 mln zł | 4,6 mln zł |
| 25–29 | 1,2 mln zł | 2,4 mln zł | 3,6 mln zł |
| 30–34 | 1 mln zł | 2,6 mln zł | 3,6 mln zł |
| 35–39 | 1,1 mln zł | 2,5 mln zł | 3,5 mln zł |
| 40–44 | 1,1 mln zł | 2,3 mln zł | 3,4 mln zł |
| 45–49 | 785 tys. zł | 2,3 mln zł | 3 mln zł |
| 50–54 | 363 tys. zł | 1,7 mln zł | 2,1 mln zł |
| 55–59 | 422 tys. zł | 986 tys. zł | 1,4 mln zł |
| 60–64 | 230 tys. zł | 546 tys. zł | 776 tys. zł |
| 65–69 | 210 tys. zł | 438 tys. zł | 648 tys. zł |
| 70–74 | 115 tys. zł | 283 tys. zł | 399 tys. zł |
| 75–79 | 53,6 tys. zł | 90,1 tys. zł | 144 tys. zł |
| 80–84 | 4,2 tys. zł | 16,5 tys. zł | 20,7 tys. zł |
| 85+ | 3,9 tys. zł | 5,3 tys. zł | 9,2 tys. zł |
| Rok | Pacjenci | Kwota refundacji | Średnio na pacjenta |
|---|---|---|---|
| 2025 | 35 770 | 64,6 mln zł | 1 806 zł |
| 2024 | 33 297 | 52,1 mln zł | 1 564 zł |
| 2023 | 30 657 | 40,7 mln zł | 1 327 zł |
| 2022 | 28 548 | 29,5 mln zł | 1 035 zł |
| 2021 | 27 423 | 18,9 mln zł | 691 zł |
| 2020 | 25 520 | 15,9 mln zł | 624 zł |
| 2019 | 34 462 | 19,1 mln zł | 555 zł |
| 2018 | 36 691 | 16,7 mln zł | 456 zł |
| 2017 | 38 942 | 17,8 mln zł | 456 zł |
| 2016 | 41 604 | 18 mln zł | 432 zł |
| 2015 | 42 882 | 17,7 mln zł | 413 zł |
| 2014 | – | 17,8 mln zł | – |
| 2013 | – | 18,9 mln zł | – |
| 2012 | – | 18,1 mln zł | – |
| 2011 | – | 16,7 mln zł | – |
| 2010 | – | 16,2 mln zł | – |
- Kwota refundacji – kwota, którą NFZ zapłacił świadczeniodawcom za świadczenia sprawozdane z tym kodem jako rozpoznaniem głównym, w złotych z danego roku.
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym (dane od 2015 r.).
- Średnio na pacjenta – kwota refundacji podzielona przez liczbę pacjentów z tym kodem w tym samym roku (dane od 2015 r.).
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 4317, 2556 (licencja CC0 1.0), lata 2010–2025, dane na dzień 26 czerwca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.