T25 Oparzenie termiczne i chemiczne okolicy stawu skokowego i stopy
Kategorie nadrzędne:
Podkategorie:
- T25.0 Oparzenie termiczne okolicy stawu skokowego i stopy, nieokreślonego stopniaEN: Burn of unspecified degree of ankle and foot
- T25.1 Oparzenie termiczne okolicy stawu skokowego i stopy, I stopniaEN: Burn of first degree of ankle and foot
- T25.2 Oparzenie termiczne okolicy stawu skokowego i stopy, II stopniaEN: Burn of second degree of ankle and foot
- T25.3 Oparzenie termiczne okolicy stawu skokowego i stopy, III stopniaEN: Burn of third degree of ankle and foot
- T25.4 Oparzenie chemiczne okolicy stawu skokowego i stopy, nieokreślonego stopniaEN: Corrosion of unspecified degree of ankle and foot
- T25.5 Oparzenie chemiczne okolicy stawu skokowego i stopy, I stopniaEN: Corrosion of first degree of ankle and foot
- T25.6 Oparzenie chemiczne okolicy stawu skokowego i stopy, II stopniaEN: Corrosion of second degree of ankle and foot
- T25.7 Oparzenie chemiczne okolicy stawu skokowego i stopy, III stopniaEN: Corrosion of third degree of ankle and foot
Procedury przy tym rozpoznaniu
Procedury ICD-9, które w okresie III kw. 2025 – II kw. 2026 sprawozdawano do NFZ przy rozpoznaniu T25 i jego podkodach wyraźnie częściej niż przy innych rozpoznaniach.
Zabiegi i badania
* Liczba pacjentów to suma danych NFZ w podziale na świadczeniodawców: pomija grupy poniżej 5 pacjentów i liczy dwa razy pacjenta leczonego u dwóch świadczeniodawców.
** Ile razy większy jest udział pacjentów z tą procedurą wśród pacjentów z tym rozpoznaniem niż wśród wszystkich pacjentów w zbiorze. Pokazujemy pozycje co najmniej 3 razy częstsze niż średnio i u co najmniej 20 pacjentów. To miara tego, jak często NFZ dostaje te kody razem, a nie ryzyko ani skuteczność leczenia.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiór 4896 (licencja CC0 1.0), III kw. 2025 – II kw. 2026, dane na dzień 14 września 2026. Zbiór obejmuje leczenie szpitalne i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, tę drugą tylko u świadczeniodawców, którzy mają też leczenie szpitalne. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom.
Statystyki NFZ
W 2025 r. NFZ odnotował 10 765 pacjentów z kodem T25 jako rozpoznaniem głównym i 28 757 świadczeń. To o 18% mniej niż w 2019 r.
| Rok | Pacjenci | Nowi pacjenci | Żyjący z rozpoznaniem | Świadczenia |
|---|---|---|---|---|
| 2025 | 10 765 | 10 007 | 186 455 | 28 757 |
| 2024 | 11 096 | 10 336 | 179 159 | 28 938 |
| 2023 | 11 383 | 10 642 | 171 506 | 30 061 |
| 2022 | 11 370 | 10 680 | 163 335 | 30 395 |
| 2021 | 10 861 | 10 250 | 155 265 | 28 933 |
| 2020 | 10 806 | 10 064 | 147 841 | 28 003 |
| 2019 | 13 087 | 12 354 | 140 263 | 35 218 |
| 2018 | 13 866 | 13 077 | 129 876 | 37 755 |
| 2017 | 14 039 | 13 260 | 118 723 | 37 730 |
| 2016 | 14 041 | 13 342 | 107 080 | 37 425 |
| 2015 | 14 015 | 13 376 | 95 209 | 36 848 |
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym.
- Nowi pacjenci – osoby, u których NFZ odnotował ten kod po raz pierwszy; przybliżenie zachorowalności.
- Żyjący z rozpoznaniem – osoby żyjące w danym roku, u których w tym roku lub wcześniej, od początku danych NFZ, odnotowano ten kod; przybliżenie chorobowości. Liczba obejmuje też dawno wyleczonych, więc przy chorobach krótkotrwałych rośnie z roku na rok.
- Świadczenia – wizyty, porady, hospitalizacje i inne świadczenia sprawozdane z tym kodem.
Pacjenci w 2025 r. według podkodów
Liczb nie należy sumować: jeden pacjent bywa zakodowany kilkoma podkodami.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 2556, 2557, 2558, 2561, 2577 (licencja CC0 1.0), lata 2015–2025, dane na dzień 2 lipca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.
Kwoty refundacji NFZ
W 2025 r. NFZ zapłacił 25,5 mln zł za świadczenia z kodem T25 jako rozpoznaniem głównym, średnio 2 367 zł na pacjenta. W 2010 r. było to 3,7 mln zł.
| Wiek | Mężczyźni | Kobiety | Razem |
|---|---|---|---|
| 0–4 | 3,1 mln zł | 1,8 mln zł | 4,9 mln zł |
| 5–9 | 925 tys. zł | 341 tys. zł | 1,3 mln zł |
| 10–14 | 633 tys. zł | 494 tys. zł | 1,1 mln zł |
| 15–19 | 759 tys. zł | 806 tys. zł | 1,6 mln zł |
| 20–24 | 265 tys. zł | 277 tys. zł | 541 tys. zł |
| 25–29 | 713 tys. zł | 198 tys. zł | 911 tys. zł |
| 30–34 | 221 tys. zł | 144 tys. zł | 366 tys. zł |
| 35–39 | 755 tys. zł | 130 tys. zł | 885 tys. zł |
| 40–44 | 1,3 mln zł | 321 tys. zł | 1,6 mln zł |
| 45–49 | 1,3 mln zł | 319 tys. zł | 1,6 mln zł |
| 50–54 | 1,4 mln zł | 450 tys. zł | 1,8 mln zł |
| 55–59 | 1,2 mln zł | 126 tys. zł | 1,3 mln zł |
| 60–64 | 1,3 mln zł | 295 tys. zł | 1,6 mln zł |
| 65–69 | 1,2 mln zł | 803 tys. zł | 2 mln zł |
| 70–74 | 1,4 mln zł | 697 tys. zł | 2,1 mln zł |
| 75–79 | 492 tys. zł | 346 tys. zł | 838 tys. zł |
| 80–84 | 470 tys. zł | 101 tys. zł | 572 tys. zł |
| 85+ | 417 tys. zł | 136 tys. zł | 554 tys. zł |
| Rok | Pacjenci | Kwota refundacji | Średnio na pacjenta |
|---|---|---|---|
| 2025 | 10 765 | 25,5 mln zł | 2 367 zł |
| 2024 | 11 096 | 28,3 mln zł | 2 547 zł |
| 2023 | 11 383 | 24,7 mln zł | 2 171 zł |
| 2022 | 11 370 | 18,6 mln zł | 1 633 zł |
| 2021 | 10 861 | 13,7 mln zł | 1 264 zł |
| 2020 | 10 806 | 14,1 mln zł | 1 300 zł |
| 2019 | 13 087 | 14,9 mln zł | 1 141 zł |
| 2018 | 13 866 | 12,1 mln zł | 876 zł |
| 2017 | 14 039 | 10,6 mln zł | 757 zł |
| 2016 | 14 041 | 8,6 mln zł | 614 zł |
| 2015 | 14 015 | 9,9 mln zł | 703 zł |
| 2014 | – | 8 mln zł | – |
| 2013 | – | 6,9 mln zł | – |
| 2012 | – | 5,6 mln zł | – |
| 2011 | – | 4,3 mln zł | – |
| 2010 | – | 3,7 mln zł | – |
- Kwota refundacji – kwota, którą NFZ zapłacił świadczeniodawcom za świadczenia sprawozdane z tym kodem jako rozpoznaniem głównym, w złotych z danego roku.
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym (dane od 2015 r.).
- Średnio na pacjenta – kwota refundacji podzielona przez liczbę pacjentów z tym kodem w tym samym roku (dane od 2015 r.).
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 4317, 2556 (licencja CC0 1.0), lata 2010–2025, dane na dzień 26 czerwca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.