E03.4 Zanik tarczycy (nabyty)

EN: Atrophy of thyroid (acquired)

Opis:

Zanik tarczycy, znany również jako nabyty hipotyroidyzm lub nabyta niedoczynność tarczycy, odnosi się do stanu, w którym tarczyca nie jest w stanie wytwarzać wystarczającej ilości hormonów tarczycy, co prowadzi do niedoczynności tarczycy. Jest to choroba, która rozwija się w wyniku uszkodzenia tarczycy lub stopniowego jej zaniku.

Przyczyny zaniku tarczycy mogą obejmować:

- Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (Hashimoto): Jest to najczęstsza przyczyna zaniku tarczycy. W wyniku tej choroby układ odpornościowy atakuje tarczycę, powodując stopniowe uszkodzenie i zniszczenie jej tkanki.
- Radioterapia: W przypadku radioterapii szyi lub tarczycy z powodu innych chorób, takich jak rak, promieniowanie może uszkodzić komórki tarczycy i prowadzić do zaniku.
- Chirurgiczne usunięcie tarczycy: Jeśli tarczyca zostanie usunięta chirurgicznie, na przykład w przypadku leczenia raka tarczycy lub guzów tarczycy, może wystąpić nabyty hipotyroidyzm, jeśli nie ma odpowiedniej suplementacji hormonami tarczycy po zabiegu.

Objawy zaniku tarczycy mogą obejmować zmęczenie, przyrost masy ciała, suchość skóry, zimne uczucie, obniżone nastroje, problemy z koncentracją, obrzęki, problemy z trawieniem, zmniejszoną tolerancję na zimno oraz opóźniony wzrost i rozwój u dzieci.

Leczenie zaniku tarczycy polega na suplementacji syntetycznym hormonem tarczycy, lewotyroksyną, która zastępuje brakujące hormony tarczycy i przywraca prawidłowy poziom tarczycowych hormonów we krwi. Osoby z nabytym hipotyroidyzmem zazwyczaj muszą przyjmować leki hormonalne przez resztę życia. Regularne monitorowanie poziomów hormonów tarczycy i dostosowywanie dawki leku są istotne dla utrzymania optymalnej kontroli i zapobiegania powikłaniom.

Kategorie nadrzędne:

Procedury przy tym rozpoznaniu

Procedury ICD-9, które w okresie III kw. 2025 – II kw. 2026 sprawozdawano do NFZ przy rozpoznaniu E03.4 wyraźnie częściej niż przy innych rozpoznaniach.

Zabiegi i badania

Badania laboratoryjne

* Liczba pacjentów to suma danych NFZ w podziale na świadczeniodawców: pomija grupy poniżej 5 pacjentów i liczy dwa razy pacjenta leczonego u dwóch świadczeniodawców.
** Ile razy większy jest udział pacjentów z tą procedurą wśród pacjentów z tym rozpoznaniem niż wśród wszystkich pacjentów w zbiorze. Pokazujemy pozycje co najmniej 3 razy częstsze niż średnio i u co najmniej 20 pacjentów. To miara tego, jak często NFZ dostaje te kody razem, a nie ryzyko ani skuteczność leczenia.

Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiór 4896 (licencja CC0 1.0), III kw. 2025 – II kw. 2026, dane na dzień 14 września 2026. Zbiór obejmuje leczenie szpitalne i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, tę drugą tylko u świadczeniodawców, którzy mają też leczenie szpitalne. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom.

Statystyki NFZ

W 2025 r. NFZ odnotował 16 951 pacjentów z kodem E03.4 jako rozpoznaniem głównym i 26 939 świadczeń. To o 21% mniej niż w 2019 r.

Liczba pacjentów z kodem E03.4 wg NFZ, 2015–20252015: 23 29520152016: 22 90620162017: 22 23320172018: 22 01120182019: 21 34920192020: 18 31320202021: 16 81520212022: 16 79520222023: 17 80320232024: 17 49120242025: 16 9512025
Liczba pacjentów wg NFZ w kolejnych latach
RokPacjenciŚwiadczenia
202516 95126 939
202417 49127 143
202317 80326 244
202216 79526 378
202116 81526 834
202018 31328 780
201921 34932 366
201822 01133 073
201722 23333 385
201622 90635 393
201523 29537 005
  • Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym.
  • Świadczenia – wizyty, porady, hospitalizacje i inne świadczenia sprawozdane z tym kodem.

Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 2557, 2559 (licencja CC0 1.0), lata 2015–2025, dane na dzień 2 lipca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.

Kwoty refundacji NFZ

NFZ podaje kwoty refundacji tylko dla kodów 3-znakowych. Kwoty, wiek i płeć pacjentów dla całej kategorii są na stronie kodu E03.