O11 Istniejące uprzednio nadciśnienie z dołączającym się białkomoczem
Kategorie nadrzędne:
Obejmuje:
-
Stany z kategorii O10.– powikłane nasilającym się białkomoczem
EN: Conditions in O10.- complicated by increased proteinuria
-
Nakładający się stan przedrzucawkowy
EN: Superimposed pre-eclampsia
Procedury przy tym rozpoznaniu
Procedury ICD-9, które w okresie III kw. 2025 – II kw. 2026 sprawozdawano do NFZ przy rozpoznaniu O11 i jego podkodach wyraźnie częściej niż przy innych rozpoznaniach.
Zabiegi i badania
| Procedura | Pacjenci* | × częściej niż średnio** |
|---|---|---|
| 88.781 USG płodu | 24 | 36× |
| 89.393 Kardiotokografia | 23 | 29× |
Badania laboratoryjne
| Badanie | Pacjenci* | × częściej niż średnio** |
|---|---|---|
| A01 Badanie ogólne moczu (profil) | 24 | 3× |
| G53 Fibrynogen (FIBR) | 21 | 13× |
| K33 Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) | 21 | 20× |
| A07 Białko w moczu | 21 | 46× |
* Liczba pacjentów to suma danych NFZ w podziale na świadczeniodawców: pomija grupy poniżej 5 pacjentów i liczy dwa razy pacjenta leczonego u dwóch świadczeniodawców.
** Ile razy większy jest udział pacjentów z tą procedurą wśród pacjentów z tym rozpoznaniem niż wśród wszystkich pacjentów w zbiorze. Pokazujemy pozycje co najmniej 3 razy częstsze niż średnio i u co najmniej 20 pacjentów. To miara tego, jak często NFZ dostaje te kody razem, a nie ryzyko ani skuteczność leczenia.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiór 4896 (licencja CC0 1.0), III kw. 2025 – II kw. 2026, dane na dzień 14 września 2026. Zbiór obejmuje leczenie szpitalne i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, tę drugą tylko u świadczeniodawców, którzy mają też leczenie szpitalne. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom.
Statystyki NFZ
W 2025 r. NFZ odnotował 118 pacjentów z kodem O11 jako rozpoznaniem głównym i 156 świadczeń. To o 37% mniej niż w 2019 r.
| Rok | Pacjenci | Nowi pacjenci | Żyjący z rozpoznaniem | Świadczenia |
|---|---|---|---|---|
| 2025 | 118 | 113 | 3 815 | 156 |
| 2024 | 125 | 114 | 3 726 | 152 |
| 2023 | 135 | 131 | 3 637 | 182 |
| 2022 | 112 | 102 | 3 533 | 139 |
| 2021 | 161 | 153 | 3 455 | 210 |
| 2020 | 151 | 147 | 3 334 | 201 |
| 2019 | 187 | 183 | 3 222 | 220 |
| 2018 | 182 | 176 | 3 060 | 218 |
| 2017 | 202 | 190 | 2 902 | 243 |
| 2016 | 261 | 254 | 2 727 | 300 |
| 2015 | 262 | 249 | 2 488 | 324 |
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym.
- Nowi pacjenci – osoby, u których NFZ odnotował ten kod po raz pierwszy; przybliżenie zachorowalności.
- Żyjący z rozpoznaniem – osoby żyjące w danym roku, u których w tym roku lub wcześniej, od początku danych NFZ, odnotowano ten kod; przybliżenie chorobowości. Liczba obejmuje też dawno wyleczonych, więc przy chorobach krótkotrwałych rośnie z roku na rok.
- Świadczenia – wizyty, porady, hospitalizacje i inne świadczenia sprawozdane z tym kodem.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 2556, 2557, 2558, 2561, 2577 (licencja CC0 1.0), lata 2015–2025, dane na dzień 2 lipca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.
Kwoty refundacji NFZ
W 2025 r. NFZ zapłacił 390 tys. zł za świadczenia z kodem O11 jako rozpoznaniem głównym, średnio 3 304 zł na pacjenta. W 2010 r. było to 495 tys. zł.
| Wiek | Mężczyźni | Kobiety | Razem |
|---|---|---|---|
| 0–4 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 5–9 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 10–14 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 15–19 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 20–24 | 0 zł | 37,3 tys. zł | 37,3 tys. zł |
| 25–29 | 0 zł | 126 tys. zł | 126 tys. zł |
| 30–34 | 0 zł | 132 tys. zł | 132 tys. zł |
| 35–39 | 0 zł | 42,6 tys. zł | 42,6 tys. zł |
| 40–44 | 0 zł | 42,3 tys. zł | 42,3 tys. zł |
| 45–49 | 0 zł | 8,2 tys. zł | 8,2 tys. zł |
| 50–54 | 0 zł | 1,8 tys. zł | 1,8 tys. zł |
| 55–59 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 60–64 | 0 zł | 102 zł | 102 zł |
| 65–69 | 0 zł | 108 zł | 108 zł |
| 70–74 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 75–79 | 0 zł | 102 zł | 102 zł |
| 80–84 | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| 85+ | 0 zł | 0 zł | 0 zł |
| Rok | Pacjenci | Kwota refundacji | Średnio na pacjenta |
|---|---|---|---|
| 2025 | 118 | 390 tys. zł | 3 304 zł |
| 2024 | 125 | 383 tys. zł | 3 064 zł |
| 2023 | 135 | 412 tys. zł | 3 054 zł |
| 2022 | 112 | 247 tys. zł | 2 205 zł |
| 2021 | 161 | 297 tys. zł | 1 845 zł |
| 2020 | 151 | 215 tys. zł | 1 422 zł |
| 2019 | 187 | 339 tys. zł | 1 815 zł |
| 2018 | 182 | 252 tys. zł | 1 387 zł |
| 2017 | 202 | 294 tys. zł | 1 456 zł |
| 2016 | 261 | 373 tys. zł | 1 428 zł |
| 2015 | 262 | 462 tys. zł | 1 763 zł |
| 2014 | – | 550 tys. zł | – |
| 2013 | – | 483 tys. zł | – |
| 2012 | – | 404 tys. zł | – |
| 2011 | – | 461 tys. zł | – |
| 2010 | – | 495 tys. zł | – |
- Kwota refundacji – kwota, którą NFZ zapłacił świadczeniodawcom za świadczenia sprawozdane z tym kodem jako rozpoznaniem głównym, w złotych z danego roku.
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym (dane od 2015 r.).
- Średnio na pacjenta – kwota refundacji podzielona przez liczbę pacjentów z tym kodem w tym samym roku (dane od 2015 r.).
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 4317, 2556 (licencja CC0 1.0), lata 2010–2025, dane na dzień 26 czerwca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.