D20 Nowotwór niezłośliwy tkanek miękkich otrzewnej i przestrzeni zaotrzewnowej
Kategorie nadrzędne:
Podkategorie:
- D20.0 Przestrzeń zaotrzewnowaEN: Retroperitoneum
- D20.1 OtrzewnaEN: Peritoneum
Procedury przy tym rozpoznaniu
Procedury ICD-9, które w okresie III kw. 2025 – II kw. 2026 sprawozdawano do NFZ przy rozpoznaniu D20 i jego podkodach wyraźnie częściej niż przy innych rozpoznaniach.
Zabiegi i badania
| Procedura | Pacjenci* | × częściej niż średnio** |
|---|---|---|
| 89.02 Porada lekarska, inne | 80 | 4× |
| 54.22 Przezskórna igłowa biopsja narządów jamy brzusznej | 55 | 5 952× |
| 54.4 Wycięcie/ zniszczenie tkanek otrzewnowej | 46 | 629× |
Badania laboratoryjne
| Badanie | Pacjenci* | × częściej niż średnio** |
|---|---|---|
| C55 Morfologia krwi, z pełnym różnicowaniem granulocytów | 111 | 3× |
| I09 Albumina | 23 | 6× |
| K33 Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) | 23 | 10× |
| Y90 Badanie histopatologiczne | 21 | 3× |
| E65 Oznaczenie grupy krwi układu ABO i Rh | 20 | 4× |
* Liczba pacjentów to suma danych NFZ w podziale na świadczeniodawców: pomija grupy poniżej 5 pacjentów i liczy dwa razy pacjenta leczonego u dwóch świadczeniodawców.
** Ile razy większy jest udział pacjentów z tą procedurą wśród pacjentów z tym rozpoznaniem niż wśród wszystkich pacjentów w zbiorze. Pokazujemy pozycje co najmniej 3 razy częstsze niż średnio i u co najmniej 20 pacjentów. To miara tego, jak często NFZ dostaje te kody razem, a nie ryzyko ani skuteczność leczenia.
Jeśli rozpoznaniem jest Z51 (np. chemioterapia, radioterapia), a rozpoznaniem współistniejącym nowotwór (C00–D48), NFZ podaje w zbiorze rozpoznanie nowotworu, więc procedury te widać przy kodach nowotworów, a nie przy Z51.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiór 4896 (licencja CC0 1.0), III kw. 2025 – II kw. 2026, dane na dzień 14 września 2026. Zbiór obejmuje leczenie szpitalne i ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, tę drugą tylko u świadczeniodawców, którzy mają też leczenie szpitalne. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom.
Statystyki NFZ
W 2025 r. NFZ odnotował 1 319 pacjentów z kodem D20 jako rozpoznaniem głównym i 2 158 świadczeń. To o 18% mniej niż w 2019 r.
| Rok | Pacjenci | Nowi pacjenci | Żyjący z rozpoznaniem | Świadczenia |
|---|---|---|---|---|
| 2025 | 1 319 | 1 074 | 21 454 | 2 158 |
| 2024 | 1 381 | 1 142 | 20 809 | 2 495 |
| 2023 | 1 395 | 1 154 | 20 072 | 2 419 |
| 2022 | 1 408 | 1 189 | 19 314 | 2 343 |
| 2021 | 1 259 | 1 031 | 18 508 | 2 119 |
| 2020 | 1 134 | 938 | 17 872 | 1 824 |
| 2019 | 1 612 | 1 348 | 17 307 | 2 565 |
| 2018 | 1 714 | 1 432 | 16 309 | 2 598 |
| 2017 | 1 687 | 1 424 | 15 203 | 2 523 |
| 2016 | 1 870 | 1 606 | 14 069 | 2 745 |
| 2015 | 1 783 | 1 540 | 12 767 | 2 644 |
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym.
- Nowi pacjenci – osoby, u których NFZ odnotował ten kod po raz pierwszy; przybliżenie zachorowalności.
- Żyjący z rozpoznaniem – osoby żyjące w danym roku, u których w tym roku lub wcześniej, od początku danych NFZ, odnotowano ten kod; przybliżenie chorobowości. Liczba obejmuje też dawno wyleczonych, więc przy chorobach krótkotrwałych rośnie z roku na rok.
- Świadczenia – wizyty, porady, hospitalizacje i inne świadczenia sprawozdane z tym kodem.
Pacjenci w 2025 r. według podkodów
| D20.0 Przestrzeń zaotrzewnowa | 418 |
|---|---|
| D20.1 Otrzewna | 195 |
| D20 bez dokładniejszego kodu | 762 |
Liczb nie należy sumować: jeden pacjent bywa zakodowany kilkoma podkodami.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 2556, 2557, 2558, 2561, 2577 (licencja CC0 1.0), lata 2015–2025, dane na dzień 2 lipca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.
Kwoty refundacji NFZ
W 2025 r. NFZ zapłacił 5,2 mln zł za świadczenia z kodem D20 jako rozpoznaniem głównym, średnio 3 910 zł na pacjenta. W 2010 r. było to 1,3 mln zł.
| Wiek | Mężczyźni | Kobiety | Razem |
|---|---|---|---|
| 0–4 | 7,4 tys. zł | 137 tys. zł | 144 tys. zł |
| 5–9 | 5,1 tys. zł | 22,3 tys. zł | 27,4 tys. zł |
| 10–14 | 38,8 tys. zł | 72,8 tys. zł | 112 tys. zł |
| 15–19 | 60,2 tys. zł | 27,3 tys. zł | 87,5 tys. zł |
| 20–24 | 21,1 tys. zł | 140 tys. zł | 161 tys. zł |
| 25–29 | 1,9 tys. zł | 211 tys. zł | 213 tys. zł |
| 30–34 | 43,4 tys. zł | 315 tys. zł | 358 tys. zł |
| 35–39 | 12,4 tys. zł | 239 tys. zł | 252 tys. zł |
| 40–44 | 70,6 tys. zł | 438 tys. zł | 508 tys. zł |
| 45–49 | 182 tys. zł | 463 tys. zł | 645 tys. zł |
| 50–54 | 75 tys. zł | 299 tys. zł | 374 tys. zł |
| 55–59 | 31 tys. zł | 625 tys. zł | 656 tys. zł |
| 60–64 | 131 tys. zł | 160 tys. zł | 291 tys. zł |
| 65–69 | 152 tys. zł | 398 tys. zł | 550 tys. zł |
| 70–74 | 180 tys. zł | 176 tys. zł | 355 tys. zł |
| 75–79 | 52,8 tys. zł | 87,4 tys. zł | 140 tys. zł |
| 80–84 | 4,8 tys. zł | 103 tys. zł | 107 tys. zł |
| 85+ | 51,2 tys. zł | 125 tys. zł | 176 tys. zł |
| Rok | Pacjenci | Kwota refundacji | Średnio na pacjenta |
|---|---|---|---|
| 2025 | 1 319 | 5,2 mln zł | 3 910 zł |
| 2024 | 1 381 | 5 mln zł | 3 593 zł |
| 2023 | 1 395 | 4,1 mln zł | 2 942 zł |
| 2022 | 1 408 | 3,4 mln zł | 2 380 zł |
| 2021 | 1 259 | 2,5 mln zł | 2 015 zł |
| 2020 | 1 134 | 1,6 mln zł | 1 444 zł |
| 2019 | 1 612 | 1,4 mln zł | 846 zł |
| 2018 | 1 714 | 1,4 mln zł | 827 zł |
| 2017 | 1 687 | 1,2 mln zł | 684 zł |
| 2016 | 1 870 | 1,3 mln zł | 697 zł |
| 2015 | 1 783 | 1 mln zł | 589 zł |
| 2014 | – | 1,1 mln zł | – |
| 2013 | – | 1,1 mln zł | – |
| 2012 | – | 1 mln zł | – |
| 2011 | – | 1,3 mln zł | – |
| 2010 | – | 1,3 mln zł | – |
- Kwota refundacji – kwota, którą NFZ zapłacił świadczeniodawcom za świadczenia sprawozdane z tym kodem jako rozpoznaniem głównym, w złotych z danego roku.
- Pacjenci – osoby, którym w danym roku udzielono świadczenia z tym kodem jako rozpoznaniem głównym (dane od 2015 r.).
- Średnio na pacjenta – kwota refundacji podzielona przez liczbę pacjentów z tym kodem w tym samym roku (dane od 2015 r.).
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia, dane.gov.pl, zbiory 4317, 2556 (licencja CC0 1.0), lata 2010–2025, dane na dzień 26 czerwca 2026. Dane NFZ służą przede wszystkim rozliczeniom i nie mają stricte epidemiologicznego charakteru.